Excuses voor het ongemak

Column Jaap van Riemsdijk


Met veel geraas remt de trein af en komt abrupt tot stilstand. Mijn medereizigers en ik kijken elkaar geschrokken aan. Een krakende stem geeft uitsluitsel. ‘Wegens een aanrijding met een persoon hebben we een nog onbekende vertraging. Onze excuses voor het ongemak.’

Meteen kijk ik op mijn horloge, want over anderhalf uur moet ik een lezing geven. Getiteld: Keuzes aan het einde van het leven. Wat een navrante samenloop. Hier maakte iemand een keuze die de NVVE juist wil voorkomen.


Er ontstaat rumoer om mij heen. ‘Vertraging door een springer’, roept het meisje tegenover me, ‘Dat heb ík weer.’ ‘Denk eens aan alle ellende die deze persoon heeft moeten doorstaan’, reageert de man naast haar. Een vrouw aan de andere kant van het gangpad zegt: ‘Een nachtmerrie voor de machinist en de nabestaanden. Zoiets kun je anderen toch niet aandoen.’


De tijd kruipt voort. Er zit niets anders op dan mijn lezing af te bellen. De man kijkt op uit zijn krant: ‘Ik zou in zo’n situatie niet voor de trein springen maar de pil van Drion nemen.’ Het meisje doet de oortjes van haar telefoon uit en kijkt hem vragend aan. ‘Zo’n pil waarmee je zelf je leven kunt beëindigen’, licht hij toe.
Het meisje spitst haar echte oren. Ze was nog niet geboren toen professor Huib Drion in 1991 zijn vlammende betoog hield voor een middel waarmee ouderen die hun bestaan als afgerond beschouwen, een einde aan hun leven kunnen maken.

‘Die pil kun je vast niet bij het Kruidvat kopen’, lacht ze. ‘Het zou iets voor mijn overgrootmoeder zijn. Die is 97 en heeft het helemaal gehad met het leven. Al vaak heeft ze om euthanasie gevraagd maar volgens de dokters komt ze daarvoor niet in aanmerking.’ De man blijkt een vurig pleitbezorger van de autonome route. ‘Ik zou het liever zélf willen doen, met een betrouwbare pil.’


Ik kan het niet laten me in het gesprek te mengen. Ik vertel over de NVVE die zich inzet voor waardig sterven. De vrouw aan de andere kant van het gangpad blijkt lid van de NVVE te zijn en wijst erop dat een ruime meerderheid van de bevolking ouderen die hun leven als voltooid ervaren, niet in de kou wil laten staan. ‘Maar de regering schuift het thema voor zich uit, want CDA en ChristenUnie zijn tegen het recht op sterven op grond van voltooid leven.’


Plotseling zet de trein zich in beweging. We zijn bijna bij het station waar ik ga uitstappen om de trein terug te nemen. Snel geef ik de mensen om mij heen een NVVE-brochure. Op het perron klampt de vrouw me aan. ‘Luister’, zegt ze indringend, ‘de NVVE moet groeien om een nog grotere vuist te kunnen maken. Vraag ieder lid om iemand uit zijn omgeving lid te maken. Dan wordt de NVVE verdubbeld en kan de politiek niet meer om de macht van het getal heen.’ Verrast druk ik haar de hand: ‘Bedankt, ik zal uw oproep doorspelen…’

Bij deze. •

Met veel geraas remt de trein af en komt abrupt tot stilstand. Mijn medereizigers en ik kijken elkaar geschrokken aan. Een krakende stem geeft uitsluitsel. ‘Wegens een aanrijding met een persoon hebben we een nog onbekende vertraging. Onze excuses voor het ongemak.’

Meteen kijk ik op mijn horloge, want over anderhalf uur moet ik een lezing geven. Getiteld: Keuzes aan het einde van het leven. Wat een navrante samenloop. Hier maakte iemand een keuze die de NVVE juist wil voorkomen.


Er ontstaat rumoer om mij heen. ‘Vertraging door een springer’, roept het meisje tegenover me, ‘Dat heb ík weer.’ ‘Denk eens aan alle ellende die deze persoon heeft moeten doorstaan’, reageert de man naast haar. Een vrouw aan de andere kant van het gangpad zegt: ‘Een nachtmerrie voor de machinist en de nabestaanden. Zoiets kun je anderen toch niet aandoen.’


De tijd kruipt voort. Er zit niets anders op dan mijn lezing af te bellen. De man kijkt op uit zijn krant: ‘Ik zou in zo’n situatie niet voor de trein springen maar de pil van Drion nemen.’ Het meisje doet de oortjes van haar telefoon uit en kijkt hem vragend aan. ‘Zo’n pil waarmee je zelf je leven kunt beëindigen’, licht hij toe.
Het meisje spitst haar echte oren. Ze was nog niet geboren toen professor Huib Drion in 1991 zijn vlammende betoog hield voor een middel waarmee ouderen die hun bestaan als afgerond beschouwen, een einde aan hun leven kunnen maken.

‘Die pil kun je vast niet bij het Kruidvat kopen’, lacht ze. ‘Het zou iets voor mijn overgrootmoeder zijn. Die is 97 en heeft het helemaal gehad met het leven. Al vaak heeft ze om euthanasie gevraagd maar volgens de dokters komt ze daarvoor niet in aanmerking.’ De man blijkt een vurig pleitbezorger van de autonome route. ‘Ik zou het liever zélf willen doen, met een betrouwbare pil.’


Ik kan het niet laten me in het gesprek te mengen. Ik vertel over de NVVE die zich inzet voor waardig sterven. De vrouw aan de andere kant van het gangpad blijkt lid van de NVVE te zijn en wijst erop dat een ruime meerderheid van de bevolking ouderen die hun leven als voltooid ervaren, niet in de kou wil laten staan. ‘Maar de regering schuift het thema voor zich uit, want CDA en ChristenUnie zijn tegen het recht op sterven op grond van voltooid leven.’


Plotseling zet de trein zich in beweging. We zijn bijna bij het station waar ik ga uitstappen om de trein terug te nemen. Snel geef ik de mensen om mij heen een NVVE-brochure. Op het perron klampt de vrouw me aan. ‘Luister’, zegt ze indringend, ‘de NVVE moet groeien om een nog grotere vuist te kunnen maken. Vraag ieder lid om iemand uit zijn omgeving lid te maken. Dan wordt de NVVE verdubbeld en kan de politiek niet meer om de macht van het getal heen.’ Verrast druk ik haar de hand: ‘Bedankt, ik zal uw oproep doorspelen…’

Bij deze. •