IN DE REGIESTOEL

HAGENAAR ‘In Den Haag, waar ik ben geboren, heb ik Nederlands gestudeerd en lesgegeven aan een middelbare school.In mijn diensttijd zat ik bij de mariniers. Van 1969 tot 1974 op Curaçao gewoond en gewerkt als docent en als duikinstructeur. Geweldige, avontuurlijke tijd. Terug in Nederland in Brabant terechtgekomen. Geluk gehad, want op mijn 57ste kon ik met behoud van 80 procent van het salaris stoppen als leraar. Verveeld heb ik me nooit.’

CHOPIN ‘Reizen was een van mijn passies. Nu vind ik vooral de rompslomp eromheen te vermoeiend. Maar ik ben in Afrika geweest, in Amerika, Suriname, de Antillen, we hebben alle Europese landen bezocht. Het Internationaal Chopin-concours in Warschau heb ik twee keer bijgewoond, want ik ben een groot liefhebber van Chopin en speel zelf piano. Nooit zal ik voor iemand spelen maar ik oefen wel elke dag, ondanks de artrose in mijn handen. En ach, ik tel mijn zegeningen: ik ben fit, helder, schilder, schrijf.’

POËZIE ‘Minstens 80 gedichten heb ik geschreven maar er nooit een gepubliceerd, omdat ze ontstaan zijn uit grote persoonlijke betrokkenheid en dat houd ik tot nu toe voor mijzelf. Wel verschijnt in mei bij Bookscout De Naakte Waarheid, achttien zeer verrassende verhalen. Een enkele keer, zoals in het geval van de ramp met het Hercules-toestel in juli 1996, geef ik op een andere manier dan in woorden vorm aan mijn emoties. Toen heb ik, zo uit het niets, een ontwerp voor een monument gemaakt. Dat is later, in samenwerking met een beeldhouwer, ook gerealiseerd. “Onthechting” is de titel, en hetboot en om daar optimaal van temaar je blijft afhankelijk van de

staat in Vught.'

ZELFBESCHIKKING ‘Op mijn 62ste ben ik ermee begonnen. Impulsief, zoals het bij mij gaat. Hoewel, als jongen wilde ik al piloot worden maar mijn vader, zelf leraar, vond dat ik eerst de School voor Taal- en Letterkunde moest afmaken. Wat ik deed. Omdat ik zo vroeg met pensioen mocht, heb ik veel in kunnen halen. Zo droomde ik ook al lang van een motorjacht. Op de begrafenis van een vroegere rector dacht ik: nu doorpakken, het leven kan zomaar afgelopen zijn. Binnen twee weken had ik een boot en kunnen genieten, vroeg ik een wat stugge Friese binnenvaartschipper de kneepjes van het vak te leren. Later zijn we goeie vrienden geworden.’

ZWEEFVLIEGEN ‘Ik ben een echte voorstander van zelfbeschikking. Ik word in mijn opvattingen niet gehinderd door religie en ben niet bang voor de dood. We hebben gezien hoe beide schoonouders dementeerden en die ontluistering willen wij niet. Er zijn verklaringen opgesteld, gesprekken met de arts geweest, grenzen getrokken. Toch, je kunt wel zeggen zelfbeschikking, maar je blijft afhankelijk van de artsen. En je kunt wel van alles plannen, het toeval kan elk plan doorkruisen. Dat is ook de kern van dit gedicht.’ •

NAAM Hein Ruygrok | LEEFTIJD 88 | WOONPLAATS Rosmalen | WERK leraar Nederlands | PRIVÉ getrouwd,3 kinderen, 3 kleinkinderen | LID VAN DE NVVE SINDS 2007

Tekst Marijke Hilhorst • Fotografie: Maurits Giesen