Jongeren over de Dood

'Toen ik acht was, overleed mijn tante. Ze had kanker. Van haar ziekte heb ik niet veel meegekregen. Mijn moeder hield me een beetje bij haar weg. Ik geloof dat dat goed was. Wel was ik bij het afscheid. Dat is het moment dat je iemand echt moet laten gaan. Ik herinner me dat ik dat moeilijk vond. Maar het is goed dat ik afscheid heb kunnen nemen.

Verder ken ik geen mensen die overleden zijn. Op school zijn wel twee leerlingen overleden. De een door een ongeluk, de ander was geloof ik ziek. Maar ik zit op een grote school en ik kende ze niet. Ik vind het vooral naar voor de mensen eromheen, die verder moeten met hun verdriet over het gemis van die persoon.

Ik ben niet bang voor de dood. Ik denk dat je ergens naartoe gaat waar het licht en aangenaam is. Ik geloof dat je zelf invloed hebt op hoe het is na je overlijden. Net als in het leven trouwens. Hoe je leeft, wat je doet en leert, is aan jezelf. Als dat niet zo zou zijn, zou het leven ook weinig zin hebben. De dood is geen onderwerp waar ik vaak mee bezig ben.

Soms zie ik iets waardoor de gedachte opkomt. Zo zag ik een keer een mes op het schoolplein liggen. Dan vraag ik me af wat dat mes daar doet. En wat er mee zou kunnen gebeuren. Heel soms heb ik het erover met een goede vriend, maar dan vooral over het moment van sterven zelf. Hoe dat voelt. Misschien als een soort astral projection. Je hoopt dat het pijnloos en snel zal gaan. En bij voorkeur als we oud zijn en een mooi leven hebben gehad.

Ik zit veel op reddit.com (een Amerikaanse online community met nieuws en entertainment, red.) en daar valt me op dat er veel over de dood gesproken wordt. Ook regelmatig door jongeren die over zelfdoding nadenken. Gelukkig zijn er dan altijd mensen die aanbieden om te helpen. Of er ook depressieve leerlingen bij mij op school rondlopen, weet ik niet. Ik denk dat mensen daar niet snel over zullen praten. Het delen via social media is misschien makkelijker.’ •

Tekst en foto: Martien Versteegh