ZIJ DIE ACHTERBLIJVEN

Bron van kracht


‘Marijke heeft mij volkomen onbelast achtergelaten’, zegt Wiecher Zwanenburg (85). ‘Na een huwelijk van 56 jaar is het een geweldige bron van kracht dat het zo heeft mogen gaan.’

Zonder noemenswaardige problemen had zijn vrouw, nierpatiënte, elf jaar lang ’s nachts dialyse ondergaan, tot ze merkte dat ze haar life line niet zelf meer kon bedienen. Marijke verbleef toen al in een verzorgingshuis waar ze na een opeenstapeling van aandoeningen terecht was gekomen: een tia, hersenontstekingen, een delier, opnames in het ziekenhuis, verlies van het kortetermijngeheugen en toenemende immobiliteit.

De avond van haar besluit schreef ze een briefje. ‘Ik zie het niet meer zitten. Ga stoppen met dialyseren.’ Wiecher begreep het: ‘Ze had verloren waar ze aan hechtte in het leven. Door af te zien van behandeling wist ze te sterven.’

Samen hebben ze er nog in alle rust over gesproken. Enkele dagen na de laatste dialyse stierf Marijke. Dat sterven – iets wat zo ingrijpend, zo onherroepelijk is– zo kalm kan verlopen, raakte Wiecher zeer. ‘Geheel zichzelf is overleden…’, liet hij op de rouwkaart weten. ‘Zo was zij. Zonder pretentie zeker van zichzelf. Er was geen haast, geen angst. Ik hoop vurig dat ik mijn kinderen kan achterlaten zoals zij ons heeft achtergelaten.’