Brug tussen leden en directie: de Leden­­advies­­raad

Hoe krijgen we meer NVVE-leden op de stoel van ambassadeur? Hoe kan de NVVE concreet bijdragen aan de legalisering van hulp bij zelfdoding? Dit zijn de twee ‘hot items’ waarover de Ledenadviesraad – sinds 2018 de ogen en oren voor wat er leeft onder NVVE-leden – de directie adviseert. Hoe pakt de LAR dat aan? Om te beginnen met de opzet van twee gespecialiseerde advieswerkgroepen. ‘Trekkers’ Jacques Knops en Jos Verest vertellen over hun doelen.

Jacques Knops, werkgroep Ambassadeurs:

‘We zijn ambitieus in onze aanpak’

‘Hoe krijgen we onze leden op de stoel van de ambassadeur, zodat de naamsbekendheid van de NVVE stijgt en er nieuwe leden bijkomen? De directie heeft ons gevraagd hierover mee te denken. Leden die hun lidmaatschap uitdragen, zijn natuurlijk de beste ambassadeurs. De LAR is daar een goed voorbeeld van: allemaal zetten we ons actief in voor de doelen van de NVVE. Zelf doe ik dat nu alweer zo’n 25 jaar, waarvan drie voor de LAR. Als je ergens over zou mogen beslissen, dan is het je eigen sterven, vind ik. Euthanasie zie ik als mensenrecht, net als mijn ouders dat deden. Thuis spraken we daar open over, zoals ik nu ook doe met mijn echtgenote en met mijn kring van vrienden, kennissen, en vroeger – ik ben inmiddels gepensioneerd socioloog – collega’s. Waarom ook niet? Sterven is zoiets menselijks en persoonlijks; als je daar al niet vrij over kunt zijn, waarover dan wel? Wat vaak remt, merk ik in mijn omgeving, is drempelvrees. Over je eigen sterven nadenken, is voor de meesten moeilijk. Dat is ook een natuurlijke impuls: mensen willen nu eenmaal léven.

Maar staan ze eenmaal stil bij hun levenseinde­wensen en leggen ze die vast, dan zie ik ook vaak opluchting. “Ik ben blij dat ik de stap gezet heb”, hoor ik dan. Zo openlijk als ik mijn overtuigingen in mijn directe kring uitdraag, zo doe ik dat ook binnen de NVVE én de LAR. We zijn ambitieus in onze aanpak als werkgroep die zich buigt over het ambassadeurschap. We pakken onze rol professioneel en stapsgewijs op, zodat we aan het eind van dit jaar met een doorwrocht advies kunnen komen. Dat kan de directie dan meenemen in de beleids­plannen voor 2021-2022. We luisteren in ieder geval goed naar de leden. Zo zijn we bij alle regiobijeenkomsten aanwezig en zullen we dit najaar vragen uitzetten bij het ledenpanel (de online ledenraad­pleging van de NVVE, red.). Ook de buitenwereld schakelen we in. Zo hebben we bijvoorbeeld net een belronde afgerond met andere grote stichtingen zoals de Nierstichting en Amnesty, om te horen hoe zij het ambassadeurschap vormgeven. Dat leverde nuttige informatie op, waarop we verder kunnen bouwen.’

Jos Verest, werkgroep Helpen bij zelfdoding:

‘De strafbaar­heid moet eruit’

‘Ik blijf het ongelooflijk vinden: dat mensen die om allerlei redenen klaar zijn met het leven, niet de vrijheid hebben om op een humane manier te sterven. Mijn zieke vader heb ik – overgeleverd aan de keuzes van een arts – de laatste weken zien wegkwijnen, terwijl ik mijn oude hond “humaan” een spuitje kon laten geven. Dat moet toch anders kunnen in ons ontwikkelde land? Waarom mag een mens niet over zijn eigen leven en sterven beslissen? De straf op hulp bij zelfdoding moet sowieso verdwijnen. Wij staan dan ook achter het initiatiefwetsvoorstel dat Pia Dijkstra deze zomer heeft ingediend. Als werkgroep, op verzoek van de directie, denken wij hierover mee en ook over de vraag hoe wij als NVVE hiermee moeten omgaan. Dat doen we door ons te verdiepen in de materie, onze kennis en ervaring te bundelen, ons netwerk in te schakelen, ideeën op te doen, binnen en buiten de NVVE.

Recent hebben we daarom ook relevante vragen aan het ledenpanel gesteld. Over onze vorderingen kan ik in dit stadium nog weinig vertellen, maar het staat vast dat we allemaal vastbesloten zijn om met een concreet voorstel te komen waar de NVVE, op de korte en lange termijn, echt iets mee kan. Natuurlijk is legalisering van hulp bij zelfdoding geen makkelijke weg, maar ik heb goede hoop dat we stappen kunnen zetten. Met corona zijn we aan een nieuw hoofdstuk begonnen, waarin sterfelijkheid meer bespreekbaar is geworden. Dat biedt ongetwijfeld openingen in het debat over een waardig levenseinde met de vrijheid om te sterven onder eigen regie. Hoe meer input we daarbij krijgen, hoe beter natuurlijk. Leden met ideeën roep ik dan ook van harte op om zich bij ons te melden. Want dat vind ik zo mooi aan de LAR: dat we een brug kunnen slaan tussen de leden en de directie.’

Oproep

Heeft u ideeën over het ambassadeurschap van het NVVE en/of de legalisering van helpen bij zelfdoding? Mail dan naar ledenadviesraad@nvve.nl.

Tekst: Teus Lebbing • Foto's: Josje Deekens