ZIJ DIE ACHTERBLIJVEN

‘Het is niet voor niets geweest. Onze moeder heeft gevochten om euthanasie te krijgen.’ David legt de nadruk op ‘gevochten’ want het waren lange, emotionele, heftige maanden waarin hoop werd afgewisseld door wanhoop. Zijn zus Loekie vertelt hoe hun moeder al jaren geleden, samen met hen, de wilsverklaringen had ingevuld. Euthanasie was altijd een bespreekbaar onderwerp. ‘Moeder was toen net 75. Woonde alleen in een comfortabel appartement waar ze haar clubjes graag ontving. Zeker een jaar of vijf was het vrijwel windstil. Dan wordt haar beste vriendin op de fiets aangereden en sterft. Bij een val op straat loopt moeder behoorlijke schaafwonden op. Het filosofieclubje wordt opgeheven als de andere drie leden in ziekenhuis en zorginstellingen belanden. Voor de eerste keer hoor ik haar zeggen dat het leven niet meer zo leuk is. Als ze bij een volgende valpartij haar pols breekt en wij merken dat ze ook geestelijk ineens achteruitgaat, maken we een afspraak met de huisarts voor een oriënterend gesprek.’ Daar beweert moeder dat er niets aan de hand is. Toch gaat het ineens hard: op een blaasontsteking volgt een delier. Na een onvermijdelijke maar gelukkig korte opname vinden David en Loekie een particulier woon-zorgcentrum waar moeder weer wat opknapt. Voor de huisarts blijkt euthanasie echter een ‘no-go-area’. David: ‘Uiteindelijk heeft Expertisecentrum Euthanasie moeder geholpen. Niet zonder slag of stoot: na zeven maanden van intensieve gesprekken met steeds andere mensen en wisselende inzichten in haar mentale toestand kreeg ze het fiat. Op de door haar aangewezen datum dronk ze zonder een seconde te aarzelen het dodelijke drankje.’

‘Het is niet voor niets geweest. Onze moeder heeft gevochten om euthanasie te krijgen.’ David legt de nadruk op ‘gevochten’ want het waren lange, emotionele, heftige maanden waarin hoop werd afgewisseld door wanhoop. Zijn zus Loekie vertelt hoe hun moeder al jaren geleden, samen met hen, de wilsverklaringen had ingevuld. Euthanasie was altijd een bespreekbaar onderwerp. ‘Moeder was toen net 75. Woonde alleen in een comfortabel appartement waar ze haar clubjes graag ontving. Zeker een jaar of vijf was het vrijwel windstil. Dan wordt haar beste vriendin op de fiets aangereden en sterft. Bij een val op straat loopt moeder behoorlijke schaafwonden op. Het filosofieclubje wordt opgeheven als de andere drie leden in ziekenhuis en zorginstellingen belanden. Voor de eerste keer hoor ik haar zeggen dat het leven niet meer zo leuk is.

Als ze bij een volgende valpartij haar pols breekt en wij merken dat ze ook geestelijk ineens achteruitgaat, maken we een afspraak met de huisarts voor een oriënterend gesprek.’ Daar beweert moeder dat er niets aan de hand is. Toch gaat het ineens hard: op een blaasontsteking volgt een delier. Na een onvermijdelijke maar gelukkig korte opname vinden David en Loekie een particulier woon-zorgcentrum waar moeder weer wat opknapt. Voor de huisarts blijkt euthanasie echter een ‘no-go-area’. David: ‘Uiteindelijk heeft Expertisecentrum Euthanasie moeder geholpen. Niet zonder slag of stoot: na zeven maanden van intensieve gesprekken met steeds andere mensen en wisselende inzichten in haar mentale toestand kreeg ze het fiat. Op de door haar aangewezen datum dronk ze zonder een seconde te aarzelen het dodelijke drankje.’

Tekst: Marijke Hilhorst