Het duurt even…

Column Agnes Wolbert


Af en toe krijgen we de vraag wat we doen aan ‘de lobby’. Meestal heeft de vraagsteller dan Den Haag voor ogen: hoe zit onze politieke lobby in elkaar? En laat dat nou net het lobbywerk zijn waar je niet al te veel over kunt en wilt loslaten. Gelukkig doen we ook veel openlijk en navolgbaar via de sociale media of de krant, al gaat het dan vaak over het aanzwengelen van het debat over levenseindezaken. Ik wil graag twee van die kwesties met u delen. De eerste speelde drie jaar geleden, toen minister Hugo de Jonge van het CDA onder het motto van ‘suïcidepreventie’ maatregelen nam om verkooproutes van stoffen voor een zorgvuldige zelfdoding dicht te schroeien. Het ging hem natuurlijk om het middel X van de CLW en een daarop gelijkend poeder. De NVVE heeft daarop een brief naar de Vaste Kamer­commissie van VWS gestuurd. Daarin doen we het verzoek om niet de gewelddadige, uit wanhoop ontstane suïcides op één hoop te gooien met de zorgvuldige zelfdodingen. Zelfdodingen, waarbij mensen weloverwogen en op een zorgvuldige manier over hun eigen levenseinde beschikken. Wij pleitten toen voor meer nuance in het debat. Overigens van geen enkele fractie een reactie ontvangen… Drie jaar later, ongeveer hetzelfde onderwerp, maar nu in een ingezonden brief naar de Volkskrant-redactie. Daarin schreef ik het volgende:

‘Het moet me nu maar eens van het hart dat ik me steeds vaker stoor aan de “verplichte” vermelding over suïcidepreventie. Aan het slot van bijna elk bericht over het levenseinde wordt zonder onderscheid – dat is het ergste – vermeld dat “praten over gedachten aan zelfdoding kan bij de crisislijn van 113 Zelfmoordpreventie”. Dat staat ook onder interviews of columns waarin helemaal geen sprake was van een crisis en zelfmoord. Er verschijnen steeds vaker mooie verhalen van of over mensen die door een zorgvuldige zelfdoding zijn overleden. Op een manier die zij zelf hebben gewild en waaraan geen enkele crisis, depressie of hulpvraag ten grondslag lag. Juist niet: zij hebben er alles aan gedaan om waardig te sterven in eigen regie, op de manier en op het moment die hen goed leken. Doorgaans met medeweten van hun huisarts en naasten, soms zelfs in aanwezigheid van hun naasten. Héél schrijnend en veroordelend staat vervolgens ook onder die stukken de oproep om te bellen naar de crisisdienst van 113. Mag dat alstublieft stoppen of in elk geval meer genuanceerd worden toegepast? Uit respect voor de nabestaanden en de mensen die weloverwogen en op een waardige manier zijn gestorven door een zorgvuldige zelfdoding?’ Tot dusver nog geen reactie van de Volkskrant-redactie. Maar bij de NVVE is al bijna 50 jaar bekend dat de aanhouder wint. Dus blijft de NVVE zich opwinden, brieven schrijven, de Kamerleden attenderen op wat er nodig is. Zo holt uiteindelijk de druppel de steen uit. •