BERNADETTE VAN LEEUWEN IN DE REGIESTOEL

LEEFTIJD 70 | WOONPLAATS GRONINGEN | WERK GEPENSIONEERD KINDERGROEPSLEIDSTER | PRIVÉ GESCHEIDEN, EEN DOCHTER EN EEN KLEINZOON LID VAN DE NVVE SINDS 2016


BLIJVEN AVONTURIEREN ‘Het leven stelt me vaak op de proef, maar ik weet er altijd weer het beste van te maken. Op mijn 34e bleek ik de erfelijke ziekte cystenieren te hebben. Volgens de artsen moest ik meteen aan de dialyse, maar dat wilde ik nog niet. Ik voedde mijn dochter op, werkte, sportte, deed allerlei vrijwilligers­banen, totdat ik op mijn 51e nauwelijks meer kon bewegen. Mijn nieren werkten nog maar voor 20 procent. Dan toch aan de dialyse. Er volgden jaren vol medische ellende, maar ik bleef zoeken naar wat er wél kon. De schrik slaat me om het hart als ik denk aan de reizen die ik in mijn eentje maakte, met dialysemachine en al. Wat een onderneming was dat, maar ik deed het, vastbesloten om te blijven avonturieren.’


VECHTERSMENTALITEIT ‘In 2007 trouwde mijn dochter en op de terugweg naar huis ontving ik een telefoontje: er was een donornier voor me. “Je krijgt je moeder terug”, zei ik hoopvol tegen mijn dochter. Nog steeds ben ik de donor dankbaar, maar het eerste jaar was zwaar. De nier kwam niet op gang en ook mijn darmen kwamen stil te liggen, ik ging ziekenhuis in en uit. Er waren momenten dat ik overwoog de pijp aan Maarten te geven, maar dan komt toch weer die vechters­mentaliteit boven. Ik wil doorgaan, leren van alles en me richten op de positieve dingen: mijn dochter, kleinzoon, lieve vrienden, de natuur, al mijn hobby’s.’


IN HET REINE KOMEN ‘Wat helpt, is dat ik me kan uiten. Zo blijf ik niet rondlopen met de narigheid die ik al sinds jong meemaak. In mijn jeugd kreeg ik de boodschap dat ik niet voldeed. Waar het kon, liet mijn moeder me weten hoe lastig en stout ik was. Ze stuurde me zelfs naar kostschool. Het heeft lang geduurd voordat ik haar afwijzing van me af heb kunnen schudden. Nu weet ik dat het haar onmacht was, ze had een hekel aan het woord “lief”. Na vele therapieën heb ik het haar kunnen vergeven. Op haar sterfbed – ze kreeg euthanasie op haar 91e – zei ik: “Ondanks alles houd ik van je.” Het is belangrijk om goed afscheid te nemen en in het reine te komen. Met mijn eigen dochter heb ik de opvoeding anders aangepakt, ik heb haar alle liefde en vertrouwen gegeven. Dat heeft veel moois opgeleverd, onze band is hecht.’


NIET DICHTTIMMEREN ‘Het leven loopt altijd anders, heb ik ondervonden, en ook het einde kun je volgens mij niet dichttimmeren. Natuurlijk denk ik er wel over na, ik heb een wilsverklaring en mijn huisarts en dochter kennen mijn wensen. Ik wil niemand belasten, ook niet met mijn dood. Maar wanneer is de grens bereikt? Tot nu toe heb ik die altijd weten op te rekken. Ik zie het wel, heb ik besloten, ook nu in deze coronacrisis. In het begin beefde ik van angst, totdat ik me realiseerde dat ik een keuze heb: of machteloos op de bank blijven zitten of zo veilig mogelijk doorgaan. Ik ga voor het laatste.’ •

Ook eens plaatsnemen In de regiestoel? Mail naar relevant@nvve.nl

tekst: Teus Lebbing | foto’s: Maurits Giesen