JOOP BRUINS IN DE REGIESTOEL

LEEFTIJD 72 | WOONPLAATS UTRECHT | WERK GEPENSIONEERD MANAGER IN DE ZORG | PRIVÉ GETROUWD, TWEE ZOONS LID VAN DE NVVE SINDS 2006


EIGEN KOMPAS ‘Met het ouder worden besef ik steeds meer hoe graag ik baas over mijn eigen leven ben. Ik kan er niet de vinger op leggen waarom ik zo hecht aan mijn auto­nomie, maar zeker is dat vooral mijn vader me een groot vertrouwen in het eigen kompas heeft meegegeven. Zo durfde ik het aan om op mijn 55ste al te stoppen met werken. Na jaren van 70-urige werkweken als manager in de zorg dreigde ik in een burn-out te belanden. Ik verwachtte meer van mezelf dan ik nog kon opbrengen, ik voelde me versleten. Om uitval te bezweren, besloot ik ermee op te houden. De vrijheid lonkte. Ik ben niet over één nacht ijs gegaan en heb samen met mijn vrouw alle financiële en emotionele scenario’s overwogen, maar bang voor het zwarte gat was ik niet. Toen we de knoop doorhakten, voelde ik me springlevend, alles lag weer open. Nog elke dag ben ik blij met mijn keuze. Als bezig baasje kan ik óók goed lui zijn, heb ik ontdekt.’


SHIT HAPPENS ‘Deze maand ben ik vijftig jaar getrouwd met Hanneke. Allebei hebben we vroeg afscheid moeten nemen van een ouder, ik van mijn vader, Hanneke van haar moeder, beiden overleden aan een hersenbloeding. De overgebleven ouders gingen op ons leunen, waardoor we al jong verantwoor­delijkheden kregen. Mijn moeder heeft lang geworsteld met psychisch leed, op haar 70ste beroofde ze zich uiteindelijk van het leven. Hanneke en ik hebben geleerd dat shit happens, daar heb je zo goed mogelijk mee te dealen. In onze kijk op het bestaan hebben we elkaar echt gevonden. Wij koesteren al het moois om ons heen, maar beseffen dat niets vanzelfsprekend is.’


LEVENSEINDECURATOR ‘Drie jaar geleden kreeg Hanneke een hartaanval en belandde in het ziekenhuis. Gelukkig was het daar snel onder controle en kon ze na twee dagen naar huis. Sindsdien zijn we bewuster met het levenseinde bezig. Onze wilsverklaringen hebben we uitvoerig besproken met onze zoons, dat waren open en fijne gesprekken. Notarieel ligt vast dat zij finan­cieel de regie kunnen overnemen als wij niet meer in staat zijn om helder te denken. Het liefst had ik ze ook meteen benoemd tot levenseindecurator, ik vind het onverteerbaar dat dat niet kan. Elk jaar sturen we de bevestiging van onze medische levenseindewensen naar de huisarts, maar hebben wij onze eigen wil daarmee dichtgetimmerd? Nee, want wie kan er inschatten wanneer ik uitzichtloos lijd? Dat is niet te kwantificeren. Om daarover te beslissen moet er iemand naar mij kijken die mij goed kent, zoals mijn kinderen. Dat zij daar niet toe gerechtigd zijn, is me een doorn in het oog.’


ONAFHANKELIJK ‘Ik weet hoe het is als je lijden niet erkend wordt. Ten einde raad is mijn moeder op het spoor gaan liggen, verschrikkelijk en tegelijk zo’n bevrijding voor haar. Hoe anders was het gelopen als ze mij had kunnen aanstellen als levens­eindecurator? Dan had ik – na eindeloze hulppogingen – beseft dat ik haar ongeluk aan het rekken was. Uiteindelijk zou ik haar doodswens gehonoreerd hebben, liefst met een veilig middel X, dat ze zelf had kunnen innemen, onafhankelijk van de bemoeienis van een buiten­staander. Op die manier was het ingewikkelde laatste stuk tenminste comfortabel voor haar geworden.’ •

Ook eens plaatsnemen In de regiestoel? Mail naar relevant@nvve.nl

tekst: Teus Lebbing | foto’s: Maurits Giesen